പുനര്ജന്മമോ, പരലോകമോ എന്ന വിഷയത്തെ കുറിച്ച് ഹൈന്ദവ ദര്ശനങ്ങളില് പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് ഇവിടെ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. തീര്ച്ചയായും ഇത് നിങ്ങള്ക്ക് ഉപകരിക്കും എന്നതിനാലാണ് ഈ ബ്ലോഗില് ഇത് ഉള്ക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുള്ളത്.
പ്രാചീന മനുഷ്യര് മുതല് തന്നെ ഈ ലോകത്തിന് ശേഷം മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടെന്നും തന്റെ ഇഹലോക ചെയ്തികള്ക്ക് അവിടെ വെച്ച് പ്രതിഫലം നല്കപ്പെടുമെന്നുമുള്ള വിശ്വാസം നിലനിന്നതായി കാണാന് കഴിയും. പുരാതന നാഗരികതളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തില് നിന്ന് ഇക്കാര്യം ഏതാണ്ട് പൂര്-ണ്ണമായി വ്യക്തമായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സുമേറിയന് സംസ്ക്കാരം മുതല് സിന്ധു നദീതട നാഗരികത വരെയുള്ള എല്ലാ നാഗരികതകളിലും പരലോകത്തെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ആധുനിക ഉല്ഖനന ഗവേഷണങ്ങള് തെളിയിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ സേവനങ്ങള്ക്കായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും വിവേകിയും വിനീതനും സഹിഷ്ണുവും ക്ഷമാശീലനും മഹാനുമെല്ലാമാക്കിത്തീര്ക്കുന്നതും പരലോക ബന്ധമാണ്. പര ലോകത്തെക്കുറിച്ച് സെമിറ്റിക് മതങ്ങളെല്ലാം ഏകദേശം ഒരേ രൂപത്തിലുള്ള വീക്ഷണങ്ങളാണുള്ക്കൊള്ളുന്നത്. എന്നാല് ഈ മതങ്ങള് തമ്മില് വ്യത്യസ്തരാവുന്നത് അവിടെയുള്ള രക്ഷയുടെയും ശിക്ഷയുടെയും മാനദണ്ഡങ്ങളെക്കുറിച്ചൂള്ള വിവരണങ്ങളിലാണ്. ഇസ്രായീല് തറവാട്ടില് ജനിച്ച് വളര്ന്നവര്ക്ക് മാത്രമാണ് സ്വര്-ഗ്ഗ ലോകം ലഭിക്കുന്നതെന്ന ജൂതവിശ്വാസവും, കുരിശ് മരണത്തില് വിശ്വസിക്കുന്നവര്ക്ക് മാത്രമാണ് നിത്യജീവനെന്ന ക്രൈസ്തവ വീക്ഷണവും, സത്യം വിശ്വസിക്കുകയും നന്മ പ്രവര്ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന് പരലോക മോക്ഷമെന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ കാഴ്ച്പ്പാടും തമ്മില് അടിസ്ഥാനപരമായ പൊരുത്തക്കേടുണ്ടെങ്കിലും ഇഹലോകത്തിന്റെ സംബൂര്-ണ്ണ നശീകരണത്തിനു ശേഷമാണ് പരലോകമെന്ന കാര്യത്തില് ഇവയെല്ലാം യോജിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതില് നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്പ്പാടാണ് ഹിന്ദു മതത്തിന് പരലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ളത്. പുനര്ജന്മമെന്ന പേരിലാണ് ഹൈന്ദവ ലോകം പരലോക വിശ്വാസം പൊതുവെ വ്യവഹരിക്കപ്പെടുന്നത്. പുനര് ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമര്ശങ്ങള് ആദ്യം കാണുന്നത് ഛന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലാണ്. “ മനുഷ്യന് വിചാരമയനാകുന്നു, ഈ ലോകത്തില് വെച്ച് അവന് എപ്രകാരം ചിന്തിക്കുന്നുവോ അപ്രകാരം തന്നെ അവന് ഇവിടെ നിന്ന് പ്രയാണം ചെയ്തിട്ടും ആയിത്തീരുന്നു”, എന്നാണ് ഈ ഉപനിഷത്ത് പറയുന്നത്. ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്ന ഒരു കാര്യം ഇഹലോകത്തില് വെച്ചുള്ള മനുഷ്യ ചിന്തയാണ് അവന് പരലോകത്തില് എന്തായിത്തീരണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്നര്ത്ഥം. ദുര്ചിന്തകളുള്ള മനുഷ്യര് നിക്ര്-ഷ്ടരായും സദ്ചിന്തകളുള്ളവര് ഉത്തമന്മാരായും ജനിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്ത് പറയുന്നത്. ഇവിടെ നിന്ന് പ്രയാണം ചെയ്തതിന് ശേഷം ഈ ലോകത്തില് തന്നെയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുന്നത് എന്ന സങ്കല്പമാണ് പുനര്ജന്മ വിശ്വാസമെന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഉത്തമകര്മ്മങ്ങള് ചെയ്ത് ജീവിച്ചവര് ബ്രാഹ്-മണനായോ മറ്റ് ഉയര്ന്ന കുലങ്ങളില് പെട്ടവനായോ ജനിക്കുകയും അധര്മ്മം ചെയ്തവര് മ്രിഗങ്ങളായോ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനായോ ജനിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ വിശ്വാസം. ഛന്ദോഗ്യം പറയുന്നത് നോക്കുക. ഇവരില് പുണ്യകര്മ്മികളായിട്ടുള്ളവര് സ്വകര്മ്മാനുസരണം ബ്രാഹ്മണ യോനിയിലോ, ക്ഷത്രിയ യോനിയിലോ ജനിക്കുന്നു അശുഭ കര്മ്മികള് ശീഘ്രം തന്നെ നീചയോനികളില് അതായത് നായയുടെയോ പന്നിയുടെയോ ചണ്ടാളന്റെയോ യോനിയില് ജനിക്കുന്നു. ഇതില് നിന്ന് പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു ഏകദേശ ചിത്രം നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ചെയ്തികളുടെ ഫലമായി അടുത്ത ജന്മത്തിലവന് വെറുക്കപ്പെട്ടവനായും സദ്കര്മ്മങ്ങളുടെ ഫലമായി വേണ്ടപ്പെട്ടവനായും ജനിക്കുന്നു. ഇത് ഈ ഭൂമിയില് തന്നെ തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. തിന്മകളെ ജ്ഞാനം കൊണ്ട് സംബൂര്-ണ്ണമായും പ്രതിയോഗിക്കാന് പക്വമാവുന്നതു വരെ ജീവന് പലവിധ ജന്മങ്ങളിലൂടെ പരിണാമം പ്രാപിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കും. അവസാനം സകല തിന്മകളില് നിന്നും മുക്തനായി ജ്ഞാന ശക്തികളെ സംബാദിച്ച് സര്വ്വശക്തനായ പരമാത്മാവിനോട് ചേരുന്നതു വരെ ഈ പരിണാമ പ്രക്രിയ തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഇതാണ് പുനര്ജന്മത്തിന്റെ പൊരുള്.
ഇതനുസരിച്ച് ഇപ്പോള് ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരുമായി ജീവിക്കുന്നവര് കഴിഞ്ഞ് ജന്മങ്ങളില് സുക്റിതം പ്രവര്ത്തിച്ചവരും നായ, പന്നി തുടങ്ങിയ മ്രിഗങ്ങളും ചണ്ഡാലന് തുടങ്ങിയ അധമ ജാതിക്കാരായ മനുഷ്യരും കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില് ദുഷ്ക്രിത്യങ്ങള് ചെയ്തവരുമാണ്. കര്മ്മികളുടെ ആത്മാവിന് രൂപാന്തരം സംഭവിക്കാതെ ശരീരം മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നതാണെന്നാണ് സങ്കല്പം. ഒരേ ആത്മാവിന് വ്യത്യസ്ത ശരീരങ്ങളുണ്ടായതാണെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ജനിക്കുന്നവര് തങ്ങളുടെ പൂര്വ്വ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരല്ല. ബ്രാഹ്മണരോടോ മറ്റ് കുലീന ജാതിയില് പെട്ടവരോടോ തന്റെ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാല് അവരതിനെ കുറിച്ച് അജ്ഞരായിരിക്കും. പന്നിക്കോ ചണ്ഡാലനോ സ്വന്തം മുജ്ജന്മപാപമാണ് ഇപ്പോള് അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന ബോധവുമില്ല. തന്റെ ചെയ്തികള്ക്ക് പ്രതിഫലം ലഭിക്കുംബോള് അത് ഏതേത് പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്കുള്ള പ്രതിഫലമാണെന്ന് അറിയുന്നില്ലെങ്കില് പിന്നെ ആ പ്രതിഫലത്തിനെന്ത് പ്രസക്തിയാണുള്ളത്. പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്ത പ്രകാരം പ്രതിഫലം നല്കപ്പെടുന്നവര് ഇത് പ്രതിഫലമാണോ എന്നു പോലും ബോധവാന്മാരല്ല അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ സിദ്ധാന്തം സദ്കര്മ്മികള്ക്ക് പ്രതിഫലവും ദുഷ്കര്മ്മികള്ക്ക് ശിക്ഷയുമെന്ന പരലോക വിശ്വാസവുമായി യാതൊരു പൊരുത്തവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല.
പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തെക്കുറിച്ച് യാതൊരു സൂചനയും വേദങ്ങളില് പ്രധാനപ്പെട്ട ഹ്രിഗ്വേദത്തില് നാം കാണുന്നില്ല. എന്നാല് മരണശേഷം മറ്റൊരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് അത് വിരല് ചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇതില് നിന്ന് വേദകാലത്തെ ആര്യന്മാര് പരലോക വിശ്വാസികളായിരുന്നുവെന്നും പിന്നീടാണ് പുനര്ജന്മസിദ്ധാന്തം ഉടലെടുത്തതെന്നുമുള്ള നിഗമനത്തിലാണ് പണ്ഡിതന്മാര് എത്തിയിട്ടുള്ളത്. ശ്രീ രാഹുല് സാംക്രിത്യായന് എഴുതുന്നു “ വേദത്തിലെ ഹ്രിഷിമാര് ഈ ലോകത്തില് നിന്നും വിഭിന്നമായ മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അവിടേക്കാണ് മരണാനന്തരം സദ്കര്മ്മികള് പോവുക. അവരവിടെ ആനന്ദപൂര്വ്വം ജീവിക്കുന്നതാണ്. താഴെയുള്ള പാതാളം അന്ധകാരമയമായ നരക ലോകമാണ്, അവിടേക്കാണ് ദുഷ്കര്മ്മികള് പോകുന്നത്. വേദങ്ങളിലൊന്നും തന്നെ പുനര്ജന്മസിദ്ധാന്തം പരാമര്ശിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലെ തന്നെ ചില പ്രസ്താവനകള് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അഞ്ചാം അദ്ധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം ഖണ്ഡത്തില് പന്ത്രണ്ട് വര്ഷം വേദം പഠിച്ച ശ്വേതകേതുവോ പിതാവായ ഗൌതമനോ ഈ സിദ്ധാന്തത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടു പോലുമില്ലായെന്നതിന്റെ സൂചനകളുണ്ട്. റോബര്ട്ട് ഏണസ്റ്റ് ഹ്യൂം എഴുതുന്നു. “ പുനര്ജന്മത്തെപ്പറ്റി ഹ്രിഗ്വേദത്തില് യാതൊരു പരാമര്ശങ്ങളുമില്ലെന്നത് സവിശേഷ ശ്രദ്ധയര്ഹിക്കുന്നു. ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലെ 5:3 ഉം സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് ഈ വസ്തുതയെയാണ്. ഈ ഉപനിഷത്തിന്റെ 6:1:2 ,ല് പറയുന്നത് പന്ത്രണ്ട് വര്-ഷം വേദം പഠിച്ചയാളാണ് ശ്വേതകേതുവെന്നാണ്. അദ്ദേഹവും പിതാവും ഗുരുവുമായ ഗൌതമനുമൊന്നും ഈ സിദ്ധാന്തത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിരുന്നില്ല. അവരത് പഠിക്കുംബോള് പറയുന്നത്, ഈ സിദ്ധാന്തം സേനയില് പെട്ട ക്ഷത്രിയന്മാരുടേതാണെന്നാണ്. അപ്പോള് ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു ബ്രാഹ്മണ വിഭാഗത്തിന് അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. മരണം, അന്ത്യവിധി, മരണാനന്തര ജീവിതം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥാന്തരങ്ങളെപ്പറ്റി ഹ്രിഗ്വേദത്തില് കാണുന്ന വിശ്വാസം വ്യക്തിയുടെ ദേവലോകത്തുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന അനശ്വര ജീവിതമാണ്. പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ആദ്യരൂപം കാണുന്നത് അഥര്വ്വ വേദത്തിലാണ്. അത് വളരെ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ശതപഥ ബ്രാഹ്മണത്തില് മാത്രമാണ്. എങ്കിലും പില്ക്കാലത്ത് നിലവില് വന്ന പുനര്ജന്മസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ രൂപം ഉപനിഷത്തുകളില് പോലും കാണാനില്ല.
ഈ പ്രപഞ്ചം നശിക്കുമെന്നും പരമാത്മാവ് അതിനെ പുന:സ്രിഷ്ടിക്കുമെന്നുള്ള വസ്തുതകളിലേക്ക് ഉപനിഷത്തുകള് സൂചന നല്കുന്നുണ്ട്. ശ്വേതാശതരോപനിഷത്തില് പറയുന്നത് നോക്കുക. “ ഈ പരമാത്മാവ് പ്രപഞ്ചക്ഷേത്രത്തില് സ്രിഷ്ടിയുടെ ആദികാലത്ത് ഓരോ ജാലത്തെയും പലപ്രകാരത്തില് വിഭ്ജിച്ച്, പ്രളയ കാലത്ത് അതിനെ സംഹരിക്കുന്നു. ആത്മാവായ ഈശ്വരന് വീണ്ടും മുന്ബിലത്തെപ്പോലെ സമസ്ത ലോകപാലകന്മാരെയും സ്രിഷ്ടിച്ച് സ്വയം എല്ലാത്തിലും സര്വ്വാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. പരമാത്മാവിനെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയവര് സ്വര്ഗത്തില് പ്രവേശിക്കുന്നു, സ്വര്ഗത്തില് മരണമില്ല. അവര് അമരന്മാരായി മാറുന്നു. “ ആ ഹിരണ്യഗര്ഭനേക്കാളും ഉത്ക്രിഷ്ടമായ ആ പരമാത്മാവ് അരൂപനും അനാമയനുമാണ് ആ പരമാത്മാവിനെ അറിയുന്നവര് അമരത്വത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ രഹസ്യം അറിയാത്തവര് വീണ്ടും വീണ്ടും ദു:ഖത്തെ പ്രാപിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഉപനിഷത്തുകള് പറയുന്നത്.
പ്രാചീന മനുഷ്യര് മുതല് തന്നെ ഈ ലോകത്തിന് ശേഷം മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടെന്നും തന്റെ ഇഹലോക ചെയ്തികള്ക്ക് അവിടെ വെച്ച് പ്രതിഫലം നല്കപ്പെടുമെന്നുമുള്ള വിശ്വാസം നിലനിന്നതായി കാണാന് കഴിയും. പുരാതന നാഗരികതളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തില് നിന്ന് ഇക്കാര്യം ഏതാണ്ട് പൂര്-ണ്ണമായി വ്യക്തമായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സുമേറിയന് സംസ്ക്കാരം മുതല് സിന്ധു നദീതട നാഗരികത വരെയുള്ള എല്ലാ നാഗരികതകളിലും പരലോകത്തെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ആധുനിക ഉല്ഖനന ഗവേഷണങ്ങള് തെളിയിച്ച് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ സേവനങ്ങള്ക്കായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും വിവേകിയും വിനീതനും സഹിഷ്ണുവും ക്ഷമാശീലനും മഹാനുമെല്ലാമാക്കിത്തീര്ക്കുന്നതും പരലോക ബന്ധമാണ്. പര ലോകത്തെക്കുറിച്ച് സെമിറ്റിക് മതങ്ങളെല്ലാം ഏകദേശം ഒരേ രൂപത്തിലുള്ള വീക്ഷണങ്ങളാണുള്ക്കൊള്ളുന്നത്. എന്നാല് ഈ മതങ്ങള് തമ്മില് വ്യത്യസ്തരാവുന്നത് അവിടെയുള്ള രക്ഷയുടെയും ശിക്ഷയുടെയും മാനദണ്ഡങ്ങളെക്കുറിച്ചൂള്ള വിവരണങ്ങളിലാണ്. ഇസ്രായീല് തറവാട്ടില് ജനിച്ച് വളര്ന്നവര്ക്ക് മാത്രമാണ് സ്വര്-ഗ്ഗ ലോകം ലഭിക്കുന്നതെന്ന ജൂതവിശ്വാസവും, കുരിശ് മരണത്തില് വിശ്വസിക്കുന്നവര്ക്ക് മാത്രമാണ് നിത്യജീവനെന്ന ക്രൈസ്തവ വീക്ഷണവും, സത്യം വിശ്വസിക്കുകയും നന്മ പ്രവര്ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവന് പരലോക മോക്ഷമെന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ കാഴ്ച്പ്പാടും തമ്മില് അടിസ്ഥാനപരമായ പൊരുത്തക്കേടുണ്ടെങ്കിലും ഇഹലോകത്തിന്റെ സംബൂര്-ണ്ണ നശീകരണത്തിനു ശേഷമാണ് പരലോകമെന്ന കാര്യത്തില് ഇവയെല്ലാം യോജിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതില് നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്പ്പാടാണ് ഹിന്ദു മതത്തിന് പരലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ളത്. പുനര്ജന്മമെന്ന പേരിലാണ് ഹൈന്ദവ ലോകം പരലോക വിശ്വാസം പൊതുവെ വ്യവഹരിക്കപ്പെടുന്നത്. പുനര് ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമര്ശങ്ങള് ആദ്യം കാണുന്നത് ഛന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലാണ്. “ മനുഷ്യന് വിചാരമയനാകുന്നു, ഈ ലോകത്തില് വെച്ച് അവന് എപ്രകാരം ചിന്തിക്കുന്നുവോ അപ്രകാരം തന്നെ അവന് ഇവിടെ നിന്ന് പ്രയാണം ചെയ്തിട്ടും ആയിത്തീരുന്നു”, എന്നാണ് ഈ ഉപനിഷത്ത് പറയുന്നത്. ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്ന ഒരു കാര്യം ഇഹലോകത്തില് വെച്ചുള്ള മനുഷ്യ ചിന്തയാണ് അവന് പരലോകത്തില് എന്തായിത്തീരണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്നര്ത്ഥം. ദുര്ചിന്തകളുള്ള മനുഷ്യര് നിക്ര്-ഷ്ടരായും സദ്ചിന്തകളുള്ളവര് ഉത്തമന്മാരായും ജനിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്ത് പറയുന്നത്. ഇവിടെ നിന്ന് പ്രയാണം ചെയ്തതിന് ശേഷം ഈ ലോകത്തില് തന്നെയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുന്നത് എന്ന സങ്കല്പമാണ് പുനര്ജന്മ വിശ്വാസമെന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഉത്തമകര്മ്മങ്ങള് ചെയ്ത് ജീവിച്ചവര് ബ്രാഹ്-മണനായോ മറ്റ് ഉയര്ന്ന കുലങ്ങളില് പെട്ടവനായോ ജനിക്കുകയും അധര്മ്മം ചെയ്തവര് മ്രിഗങ്ങളായോ താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരനായോ ജനിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ വിശ്വാസം. ഛന്ദോഗ്യം പറയുന്നത് നോക്കുക. ഇവരില് പുണ്യകര്മ്മികളായിട്ടുള്ളവര് സ്വകര്മ്മാനുസരണം ബ്രാഹ്മണ യോനിയിലോ, ക്ഷത്രിയ യോനിയിലോ ജനിക്കുന്നു അശുഭ കര്മ്മികള് ശീഘ്രം തന്നെ നീചയോനികളില് അതായത് നായയുടെയോ പന്നിയുടെയോ ചണ്ടാളന്റെയോ യോനിയില് ജനിക്കുന്നു. ഇതില് നിന്ന് പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു ഏകദേശ ചിത്രം നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ചെയ്തികളുടെ ഫലമായി അടുത്ത ജന്മത്തിലവന് വെറുക്കപ്പെട്ടവനായും സദ്കര്മ്മങ്ങളുടെ ഫലമായി വേണ്ടപ്പെട്ടവനായും ജനിക്കുന്നു. ഇത് ഈ ഭൂമിയില് തന്നെ തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. തിന്മകളെ ജ്ഞാനം കൊണ്ട് സംബൂര്-ണ്ണമായും പ്രതിയോഗിക്കാന് പക്വമാവുന്നതു വരെ ജീവന് പലവിധ ജന്മങ്ങളിലൂടെ പരിണാമം പ്രാപിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കും. അവസാനം സകല തിന്മകളില് നിന്നും മുക്തനായി ജ്ഞാന ശക്തികളെ സംബാദിച്ച് സര്വ്വശക്തനായ പരമാത്മാവിനോട് ചേരുന്നതു വരെ ഈ പരിണാമ പ്രക്രിയ തുടര്ന്ന് കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഇതാണ് പുനര്ജന്മത്തിന്റെ പൊരുള്.
ഇതനുസരിച്ച് ഇപ്പോള് ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരുമായി ജീവിക്കുന്നവര് കഴിഞ്ഞ് ജന്മങ്ങളില് സുക്റിതം പ്രവര്ത്തിച്ചവരും നായ, പന്നി തുടങ്ങിയ മ്രിഗങ്ങളും ചണ്ഡാലന് തുടങ്ങിയ അധമ ജാതിക്കാരായ മനുഷ്യരും കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില് ദുഷ്ക്രിത്യങ്ങള് ചെയ്തവരുമാണ്. കര്മ്മികളുടെ ആത്മാവിന് രൂപാന്തരം സംഭവിക്കാതെ ശരീരം മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നതാണെന്നാണ് സങ്കല്പം. ഒരേ ആത്മാവിന് വ്യത്യസ്ത ശരീരങ്ങളുണ്ടായതാണെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ജനിക്കുന്നവര് തങ്ങളുടെ പൂര്വ്വ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരല്ല. ബ്രാഹ്മണരോടോ മറ്റ് കുലീന ജാതിയില് പെട്ടവരോടോ തന്റെ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാല് അവരതിനെ കുറിച്ച് അജ്ഞരായിരിക്കും. പന്നിക്കോ ചണ്ഡാലനോ സ്വന്തം മുജ്ജന്മപാപമാണ് ഇപ്പോള് അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന ബോധവുമില്ല. തന്റെ ചെയ്തികള്ക്ക് പ്രതിഫലം ലഭിക്കുംബോള് അത് ഏതേത് പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്കുള്ള പ്രതിഫലമാണെന്ന് അറിയുന്നില്ലെങ്കില് പിന്നെ ആ പ്രതിഫലത്തിനെന്ത് പ്രസക്തിയാണുള്ളത്. പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്ത പ്രകാരം പ്രതിഫലം നല്കപ്പെടുന്നവര് ഇത് പ്രതിഫലമാണോ എന്നു പോലും ബോധവാന്മാരല്ല അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ സിദ്ധാന്തം സദ്കര്മ്മികള്ക്ക് പ്രതിഫലവും ദുഷ്കര്മ്മികള്ക്ക് ശിക്ഷയുമെന്ന പരലോക വിശ്വാസവുമായി യാതൊരു പൊരുത്തവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല.
പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തെക്കുറിച്ച് യാതൊരു സൂചനയും വേദങ്ങളില് പ്രധാനപ്പെട്ട ഹ്രിഗ്വേദത്തില് നാം കാണുന്നില്ല. എന്നാല് മരണശേഷം മറ്റൊരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് അത് വിരല് ചൂണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇതില് നിന്ന് വേദകാലത്തെ ആര്യന്മാര് പരലോക വിശ്വാസികളായിരുന്നുവെന്നും പിന്നീടാണ് പുനര്ജന്മസിദ്ധാന്തം ഉടലെടുത്തതെന്നുമുള്ള നിഗമനത്തിലാണ് പണ്ഡിതന്മാര് എത്തിയിട്ടുള്ളത്. ശ്രീ രാഹുല് സാംക്രിത്യായന് എഴുതുന്നു “ വേദത്തിലെ ഹ്രിഷിമാര് ഈ ലോകത്തില് നിന്നും വിഭിന്നമായ മറ്റൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അവിടേക്കാണ് മരണാനന്തരം സദ്കര്മ്മികള് പോവുക. അവരവിടെ ആനന്ദപൂര്വ്വം ജീവിക്കുന്നതാണ്. താഴെയുള്ള പാതാളം അന്ധകാരമയമായ നരക ലോകമാണ്, അവിടേക്കാണ് ദുഷ്കര്മ്മികള് പോകുന്നത്. വേദങ്ങളിലൊന്നും തന്നെ പുനര്ജന്മസിദ്ധാന്തം പരാമര്ശിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലെ തന്നെ ചില പ്രസ്താവനകള് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അഞ്ചാം അദ്ധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം ഖണ്ഡത്തില് പന്ത്രണ്ട് വര്ഷം വേദം പഠിച്ച ശ്വേതകേതുവോ പിതാവായ ഗൌതമനോ ഈ സിദ്ധാന്തത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടു പോലുമില്ലായെന്നതിന്റെ സൂചനകളുണ്ട്. റോബര്ട്ട് ഏണസ്റ്റ് ഹ്യൂം എഴുതുന്നു. “ പുനര്ജന്മത്തെപ്പറ്റി ഹ്രിഗ്വേദത്തില് യാതൊരു പരാമര്ശങ്ങളുമില്ലെന്നത് സവിശേഷ ശ്രദ്ധയര്ഹിക്കുന്നു. ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്തിലെ 5:3 ഉം സ്ഥിരീകരിക്കുന്നത് ഈ വസ്തുതയെയാണ്. ഈ ഉപനിഷത്തിന്റെ 6:1:2 ,ല് പറയുന്നത് പന്ത്രണ്ട് വര്-ഷം വേദം പഠിച്ചയാളാണ് ശ്വേതകേതുവെന്നാണ്. അദ്ദേഹവും പിതാവും ഗുരുവുമായ ഗൌതമനുമൊന്നും ഈ സിദ്ധാന്തത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിരുന്നില്ല. അവരത് പഠിക്കുംബോള് പറയുന്നത്, ഈ സിദ്ധാന്തം സേനയില് പെട്ട ക്ഷത്രിയന്മാരുടേതാണെന്നാണ്. അപ്പോള് ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു ബ്രാഹ്മണ വിഭാഗത്തിന് അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. മരണം, അന്ത്യവിധി, മരണാനന്തര ജീവിതം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥാന്തരങ്ങളെപ്പറ്റി ഹ്രിഗ്വേദത്തില് കാണുന്ന വിശ്വാസം വ്യക്തിയുടെ ദേവലോകത്തുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന അനശ്വര ജീവിതമാണ്. പുനര്ജന്മ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ആദ്യരൂപം കാണുന്നത് അഥര്വ്വ വേദത്തിലാണ്. അത് വളരെ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ശതപഥ ബ്രാഹ്മണത്തില് മാത്രമാണ്. എങ്കിലും പില്ക്കാലത്ത് നിലവില് വന്ന പുനര്ജന്മസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ രൂപം ഉപനിഷത്തുകളില് പോലും കാണാനില്ല.
ഈ പ്രപഞ്ചം നശിക്കുമെന്നും പരമാത്മാവ് അതിനെ പുന:സ്രിഷ്ടിക്കുമെന്നുള്ള വസ്തുതകളിലേക്ക് ഉപനിഷത്തുകള് സൂചന നല്കുന്നുണ്ട്. ശ്വേതാശതരോപനിഷത്തില് പറയുന്നത് നോക്കുക. “ ഈ പരമാത്മാവ് പ്രപഞ്ചക്ഷേത്രത്തില് സ്രിഷ്ടിയുടെ ആദികാലത്ത് ഓരോ ജാലത്തെയും പലപ്രകാരത്തില് വിഭ്ജിച്ച്, പ്രളയ കാലത്ത് അതിനെ സംഹരിക്കുന്നു. ആത്മാവായ ഈശ്വരന് വീണ്ടും മുന്ബിലത്തെപ്പോലെ സമസ്ത ലോകപാലകന്മാരെയും സ്രിഷ്ടിച്ച് സ്വയം എല്ലാത്തിലും സര്വ്വാധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. പരമാത്മാവിനെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയവര് സ്വര്ഗത്തില് പ്രവേശിക്കുന്നു, സ്വര്ഗത്തില് മരണമില്ല. അവര് അമരന്മാരായി മാറുന്നു. “ ആ ഹിരണ്യഗര്ഭനേക്കാളും ഉത്ക്രിഷ്ടമായ ആ പരമാത്മാവ് അരൂപനും അനാമയനുമാണ് ആ പരമാത്മാവിനെ അറിയുന്നവര് അമരത്വത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ രഹസ്യം അറിയാത്തവര് വീണ്ടും വീണ്ടും ദു:ഖത്തെ പ്രാപിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഉപനിഷത്തുകള് പറയുന്നത്.
അടുത്ത പോസ്റ്റിംഗിനായി കാത്തിരിക്കുക ഇതിന്റെ തുടര് വിവരണങ്ങള് നിങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലാക്കാം
തുടരും
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ
ഈ ലേഖനത്തെ കുറിചുള്ള നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചയ്യുക
മലയാളത്തില് ടൈപ്പ് ചെയ്യാന് താഴെയുള്ള ലിങ്കില് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ടൈപ്പ് ചെയ്തതിനു ശേഷം copy ചെയ്തു comments ബോക്സില് paste ചെയ്യുക.
http://www.google.co.in/transliterate/indic/Malayalam